Ines Minten

Illustrator Tom Schamp

‘Ik ben illustrator geworden omdat ik graag tekende.’ Zo simpel kan het soms zijn. ‘Waar dat precies vandaan kwam, weet ik niet, want ik heb bijvoorbeeld ook altijd graag muziek gespeeld, maar als beroep was illustrator het enige waar ik ooit echt mee in mijn hoofd heb gezeten’, vertelt Tom Schamp (39).
Lees meer op www.derand.be (doorklikken naar de pdf – Figurandt).

Anton Walgrave

Naar verluidt zong Anton Walgrave al voor hij kon spreken. ‘En toen ik negen was, begon ik mijn eerste cassettes met eigen nummers op te nemen’, zegt hij. Hij tekende zelf de hoezen en voerde promotie bij familie en vrienden. Toch komt hij helemaal niet uit een muzikaal nest. ‘In mijn familie is iedereen vooral intellectueel bezig. Maar ik was geen goede student. In die tijd bestonden adhd-tests nog niet, maar we vermoeden dat het best eens dat geweest zou kunnen zijn’, lacht hij. ‘Muziek was iets waar ik wél goed in was en waar ik me mee kon bewijzen. Het leek de
enige uitweg voor mij.’
Uit RandKrant, mei 2009.
Lees meer via www.derand.be (doorklikken naar de pdf, Uit in de rand

De Pruimelaarstraat van ‘t Arsenaal

Enkele jaren geleden viel het oog van journalist Louis Van Dievel op een krantenfoto uit 1974 van Staf Van Eyken, ‘de vampier van Muizen’. Die had twee jaar ervoor heel Mechelen en de bewoners van de Puimelaarstraat in het bijzonder, doen opschrikken toen hij ontmaskerd werd als een meervoudige vrouwenmoordenaar. Van Dievel besloot een roman te schrijven die niet de gruwelijke feiten, maar de buurt centraal stelde. ‘t Arsenaal heeft het romanmateriaal nu verwerkt tot een onderhoudende, humoristische en bij wijlen ontroerende voorstelling in Mechels dialect.
Lees meer op www.theatermaggezien.net

Brandhout. Een irritatie van tg Stan

De ik-figuur (Damiaan De Schrijver) in de monoloog Brandhout. Een irritatie van tg Stan bevindt zich zwaar tegen zijn zin op een ‘kunstzinnige avond’. Hij verafschuwt dergelijke gelegenheden, hij verafschuwt de gastheer en -vrouw, hij verafschuwt alle aanwezigen, het eten, de wijn, de steracteur die beloofd had na zijn voorstelling langs te komen en eigenlijk verafschuwt hij ook zichzelf. In de loop van de avond maakt De Schrijver – nu eens op zijn dooie gemak, dan weer met het schuim letterlijk op de lippen – brandhout van het kunstzinnige gezelschap waar hij deel van uitmaakt en van alles waar dat gezelschap voor staat. Twaalf jaar na Oude meesters, een eerste alleenspraak op basis van een trilogie over de kunsten van Thomas Bernhard, staat De Schrijver er met het vervolg, gebaseerd op de roman Holzfällen. Eine Erregung.
Lees meer op www.theatermaggezien.net

Tien geboden, NTGent

Twintig jaar nadat de Poolse cineast Krzysztof Kieslowski zijn filmreeks Dekalog aan het publiek toonde, vertaalt Johan Simons (NTGent) de tien verhalen naar het podium. Vorig seizoen ging zijn Tien geboden, deel 1 in première (gebod 1 tot 5), nu is er ook deel 2 (gebod 6 tot 10), met dezelfde cast en in hetzelfde decor van rijen aftands meubilair, waar de acteurs met hun verhalen doorheen buitelen. Je kunt de voorstellingen apart zien of in marathon.
Lees meer op www.theatermaggezien.net

Krapps laatste band van NTGent

NTGent zet Samuel Becketts klassieker Krapps laatste band op het programma. Van een stuk van nauwelijks tien bladzijden lang maken regisseur Johan Simons en acteur Steven Van Watermeulen een voorstelling van anderhalf uur. Het is vooral een voorstelling over herinneringen aan wat voorbij is en bijgevolg aan de puinhoop die het aftakelende personage vindt als hij op zijn verleden terugkijkt.
Lees meer op www.theatermaggezien.net

Living van Tristero
De mens is een voyeur. Laten we het voortaan maar gewoon toegeven. Wie neemt de gelegenheid niet te baat om eens in een woonkamer naar binnen te gluren als de bewoners hebben nagelaten de gordijnen goed te sluiten? We zien maar al te graag hoe anderen leven en wat ze doen in de beslotenheid van hun vier muren. Is het misschien omdat we uit eigen ervaring weten dat er in die beslotenheid nu en dan dingen gebeuren waarvan we liever niet hebben dat onze medemensen ze zomaar te zien krijgen?
Lees meer op www.theatermaggezien.net

386:Molière, ‘t Arsenaal
386 jaar na de geboorte van Jean-Baptiste Poquelin, alias Molière, onderzoekt regisseur Michaël De Cock wat deze teksten nu nog kunnen betekenen. Hiertoe plaatst hij twee sterk afgeslankte stukken na elkaar die als dag en nacht verschillen in stijl en uitwerking. De misantroop belicht in de eerste plaats de tijdloosheid van menselijke verhoudingen. Hoewel De ingebeelde zieke daar ook wel wat stof toe biedt, trekt ‘t Arsenaal in dit tweede deel vooral de kaart van het ongegeneerde amusement – een schromelijk onderschatte functie van het theater vandaag.
Lees meer op www.vti.be