Zou 1:Songs van Nicole Beutler ook standhouden in een concertzaal? Op het eerste gezicht is dat misschien niet de meest relevante vraag die je je kunt stellen over een theaterproductie. Toch wijst ze precies naar het kruispunt waar verscheidene interpretaties van de productie samenkomen.

Lees de recensie op www.theatermaggezien.net

En/of bekijk de trailer:

Tijdens de eerste speelreeks op Zomer van Antwerpen bezorgt het Leuvense muziektheatergezelschap Braakland/ZheBilding zijn Elsschotbewerking een veelzeggende prelude. De toeschouwers komen samen in de Kloosterstraat 15, het adres waar het personage Frans Laarmans en zijn drie Afghaanse kameraden hun droommeisje, Maria Van Dam, niet vinden. Evenmin vindt het publiek hier zijn theaterlocatie. Acteur Warre Borgmans legt uit dat er eerst een wandelingetje moet volgen: eerst naar rechts, dan links, dan weer links, dan schuin een plein over. Of was het twee keer rechts, dan schuin, dan links? Zoals de zoekende Afghanen dwalen de toeschouwers door de straten van Antwerpen. Het losbarstende onweer veroorzaakt verfrissing en een vleugje hilariteit. Precies zoals de voorstelling die erop volgt.

Lees meer.

Gek van liefde (8+) is een voorstelling waar de makers van het Mechelse figurentheater De Maan terecht trots op zijn. Dat konden we zelf vaststellen op de recentste editie van Theater aan zee in Oostende. Gek van liefde is een stuk over de liefde van een kleine jongen voor een volwassen vrouw. Het is een voorstelling waarop het woord ‘mooi’ in de meest positieve zin en op alle mogelijke vlakken van toepassing is. Jeugdtheater zoals er voor ons nog veel meer jeugdtheater zou mogen zijn.

Voor meer, klik hier.

Het woord ‘locatietheater’ houdt een belofte in. Theater, maar ook iets meer. Iets spannends. Een pretparkgevoel. Wanneer de belofte niet wordt ingelost, is de teleurstelling dan ook extra groot. Wanneer de voorstelling woord houdt, daarentegen…

De locatie moet iets toevoegen aan het aldaar gespeelde theater. Alleen dan mag je met recht en reden spreken van locatietheater. De locatie mag geen excuus vormen voor theater. De ergste soort is die waar de toeschouwer zich verkleumd, al dan niet onder een ‘gezellig’ dekentje, zit af te vragen waarom hem dit nu toch weer moet overkomen. Het bestaat en het maakt kwaad. Lievemoederen met warme drankjes en een grote glimlach achteraf helpt niet. Wat je hebt bijgewoond is locatie. Aangevuld met natuurelementen eventueel. Maar geen (goed) theater.

Voor verdere bedenkingen over de specifieke locatievoorstelling Appelblauwzeeziek klik je gewoon hier.

www.tarsenaal.be

Het is best ook een turbulent theaterseizoen geweest, met allerhande discussies over de toekomst van de kunstkritiek en de ingehouden projectsubsidies als hoofdbrokken. Met gerommel in de gelederen van de kunstenaars én die van de critici zou het best een spannend volgend seizoen kunnen worden.

In afwachting hou ik het hier simpel. Een lijstje. Met daarin de voorstellingen die me het laatste jaar het meest zijn bevallen en bijgebleven. Ik wil er geen top-zoveel van maken, dus ik geef ze je gewoon mee in de volgorde waarin ik ze heb gezien.

- Fobbit (Jeroen Vander Ven en Thomas Bellinck)
“In een mijnenveld van colablikjes sluipt acteur Jeroen Vander Ven van het ene potentiële gevaar naar het volgende reële risico. Hij beweegt traag, al zijn zintuigen zijn alert, zijn wapen staat op scherp, hij ademt zwaar door het gasmasker op zijn gezicht. (… Fobbit is) een sterke, fragmentarisch opgebouwde monoloog over de beweegredenen en frustraties van een soldaat op missie in Afghanistan.” Meer
Wordt ongetwijfeld nog hernomen.

- The Broken Circle Breakdown featuring the Cover-Ups of Alabama (Johan Heldenbergh en Mieke Dobbels/Compagnie Cecilia)
“In het ritme van bluegrass en country brengen Mieke Dobbels, Johan Heldenbergh en hun groep, The Cover-Ups of Alabama, (Nils De Caster, Pol Depoorter, Patrick Riguelle en Mario Vermandel) een stuk over verlies en rouwen, over liefde en woede, geloof en ongeloof, hoop en wanhoop.” Meer
Mag op de valreep in het lijstje. Stond vorig jaar op het Theaterfestival. Wordt binnenkort in een film gegoten.

- Woeste hoogten, rusteloze zielen (Artemis/Antigone)
“Woeste hoogten, rusteloze zielen is een indrukwekkende, wilde voorstelling, waarin de sterke, fysieke acteerprestaties van de hoofdrolspelers de innerlijke wereld van de personages uitmuntend uit de verf doen komen.” Meer
Dit jaar geselecteerd voor het Nederlandse theaterfestival. Dus in elk geval nog te zien in september in Amsterdam. Ik hoop op hernemingen.

- Julius Caesar (Peter Verhelst/NTGent)
“Macht, eenzaamheid, discipline, waan en waanzin. En de relatie tussen die begrippen. Het komt allemaal aan bod in Verhelsts poëtische, bezwerende tekst. Van begin tot eind hang je aan de lippen van de Romeinse dictator, terwijl je al dan niet de onderliggende betekenis van zijn woorden tot je laat doordringen. Bovenal gaat deze voorstelling immers over de kracht van de retorica. Een wapen dat elke machthebber tot het zijne maakt.” Meer

- Phantasmapolis (Abattoir fermé)
“Het gezelschap neemt zijn publiek mee in een akelige, zwarte wereld die ruikt naar wierook en waanzin. Hoop en onschuld zijn er ver te zoeken, maar humor rijmt er feilloos met dood en ontbinding.” Meer

- Macbeth (Zuidpool)
Shakespeare, Pawlowski en Zuidpool in een opwindende ménage à trois.

“De toeschouwer verlaat Naast, een locatievoorstelling van Leuvens muziektheatergezelschap Braakland/ZheBilding, met een gevoel van comfort en veiligheid. Nochtans zijn thema’s als inbreuk op de privacy en voyeurisme aan de orde in het stuk. Niet eens zo onderhuids, zelfs. Luist theatermaakster Sara Vertongen haar publiek erin? Maakt ze het medeplichtig en wentelt de toeschouwer zich daar al te graag in? Of is privacy vandaag een overschat begrip?”

Deze prangende vragen probeer ik te beantwoorden in mijn recensie over de voorstelling Naast, die ik heb geschreven voor het Corpus kunstkritiek. Wie graag meer wil weten, moet de pdf openen. Ik weet dat jullie dat allemaal vreselijk vervelend vinden, maar het is niet anders. En het is tenslotte ook maar een simpele klik op de link:

Veilig bij de voyeur – Ines Minten

Met zijn heuglijk historisch-documentair theater is het jonge gezelschap Steigeisen (Duits voor klimijzer) goed bezig zich stevig in het theaterlandschap te verankeren. Het visueel, tekstueel en sferisch sterke Fobbit, dat Thomas Bellinck en Jeroen Vander Ven maakten toen ze nauwelijks afgestudeerd waren van het Rits, is me bijgebleven als een van meest belangwekkende producties van 2009. Billy, Sally, Jerry and the .38 Gun duikt in de geschiedenis en blijft hangen in 1975, op de dag dat de Amerikaanse president Gerald Ford voor de tweede keer net niet neergeschoten wordt. Drie levens snijden elkaar op dat moment. Drie mensen die tegen wil en dank zijn wat ze zijn en die vooral bekend zijn geworden door wat ze niet deden of niet wilden. Met Billy, Sally, Jerry and the .38 Gun bewijst Steigeisen dat er heel wat boeiends te puren valt uit stoffige archieven en dossiers.

Lees de volledige recensie op www.theatermaggezien.net.

Naar jaarlijkse gewoonte heeft figurentheater De Maan een van zijn voorstellingen getolkt voor dove en slechthorende kinderen. Bij Theatermaggezien werden we nieuwsgierig naar hoe zoiets in zijn werk gaat, dus trokken mijn collega en ik naar de laatste repetitie voor de voorstelling. Het resultaat werd een artikel in beeld, tekst, klank en gebarentaal.

Bij Theatermaggezien willen we de komende tijd experimenteren met andere journalistieke vormen waarvoor we de mogelijkheden van het internet optimaler gebruiken. Laat gerust weten wat je ervan vindt, hier of op Facebook.

www.theatermaggezien.net

Op een dag krijgt de gerespecteerde advocaat Boris Dimitriu een pakje met daarin de oude viool van zijn vader en de boodschap: ‘Gij hebt gewonnen.’ Stante pede laat hij alles vallen en trekt naar het Roemeense geboortedorp van vader Stanislas, die zijn gezin heeft verlaten toen Boris zes was. Met uiterst eenvoudige decorelementen en schitterende poppenmanipulaties verhaalt figurentheater Ultima Thule de zoektocht naar de waarheid van een vader. En die van een zoon.

In een kale ruimte die duidelijk nog vatbaar is voor verbouwingen, plaatst Ultima Thule een uiterst eenvoudig decor. Enkele afspanningshekken en houten tafels op wielen. Klaar. Het gezelschap zet de karige middelen optimaal in. Een tafel wordt op zijn kop gezet en is een chevrolet. Een hek doet dienst als gevechtspiste tussen man en vrouw. Van de verbeelding wordt het uiterste gevraagd en moeiteloos verkregen.

Lees de hele recensie op www.theatermaggezien.net