‘Schilderen met een fototoestel’

01/12/2010

Zondag opent in Galerij De Ziener in Asse een tentoonstelling met werk van fotograaf Julien Coulommier (°1922), de nestor van de Belgische kunstzinnige fotografie. Zijn immense archief bevat tijdloze beelden waarvan de poëtische zeggingskracht voorop staat en het oorspronkelijke onderwerp naar de achtergrond verschuift.

Een tijd terug interviewde ik hem bij hem thuis in Wezembeek-Oppem en gaf hij me een kleine rondleiding in zijn bijzondere archief.

Het artikel staat in het huidige nummer van RandKrant. Een fragment:

Tegen de traditionele fotografie
In 1949 kocht Julien Coulommier zijn eerste echt goede fototoestel. ‘Het was een Rolleicord, een goedkopere versie van de professionele Rolleiflex. Het kostte nog meer dan 3000 frank, wat veel geld was in die tijd, maar op afbetaling ging dat nog net’, glimlacht hij. In de vroege jaren 50 ontdekte Coulommier nieuwe manieren van fotograferen. ‘Tot dan was er vooral aandacht voor traditionele landschaps- en reportagefotografie. Die beviel me niet: ik vond ze saai en academisch. Om daartegenin te gaan, begon ik kunstkritieken te schrijven in gespecialiseerde tijdschriften. Ik brak de traditionele fotografie af en kreeg daar van de hoofdredactie ook de ruimte voor, zelfs als er al eens abonnementen werden opgezegd door wat ik schreef.’ Onder meer door ontmoetingen met de Duitse avant-gardefotograaf Otto Steinert, begon Coulommier zelf meer met zijn toestel te experimenteren. De subjectieve fotografie werd in bepaalde kringen de hemel in geprezen, in andere met de grond gelijk gemaakt. ‘Naar aanleiding van een tentoonstelling in Amsterdam noemden de meeste kranten en tijdschriften, met uitzondering van de Groene Amsterdammer, mijn werk zinloos. De fotografie werd nog niet ten volle als kunst gezien’, zegt Julien Coulommier. Een ijkpunt was de tentoonstelling Images inventées die hij in 1957 samen met collega-kunstenaar Serge Vandercam or- ganiseerde in het Paleis voor Schone Kunsten. Het was een van de vroegste exposities rond creatieve, niet-figuratieve fotografie in onze contreien. ‘Die tentoonstelling veroorzaakte een schok in de kunstwereld.’

Een wereld in een wereld
Julien Coulommier toont zijn voorraad ingelijste foto’s, waarvan geregeld selecties naar tentoonstellingen reizen. Het valt op dat vooral de natuur veelvuldig voorkomt. ‘Een van mijn hoofdthema’s is de groeikracht van de natuur’, vertelt hij. ‘Het boeit me mateloos hoe sterk die kan zijn. Ga maar na: zelfs in een landschap dat gedomineerd wordt door steen en beton zie je in spleten en kieren kleine plantjes woekeren. Dat soort dingen probeer ik uit te beelden.’ Vier jaar geleden liep in Charleroi de overzichtstentoonstelling Entre Mondes. Die titel zegt veel over de visie van Coulommier en was ontleend aan de Franse surrealistische dichter Paul Eluard, die stelde: ‘Il y a un autre monde, mais il est dans celui-ci’. Ook Coulommier put zijn beelden uit de werkelijkheid om zich heen, maar vindt daarin een net iets ander perspectief, een lichtjes vervormde blik, een vervreemdingseffect, dat per foto of fotoreeks een nieuw universum opent.
Hij toont een aantal voorbeelden uit zijn reeks Antropologie. Bomen en planten spelen steevast de hoofdrol, hoewel het beeld nooit echt om hen draait. Een foto van een varen roept associaties met een danseres op. Een boom wordt een heksachtig personage. ‘Op zo’n manier laat ik de werkelijkheid en mijn verbeelding samenkomen’, legt Julien Coulommier uit. We komen voorbij een van zijn bekendste foto’s, De tuin van de gevangenis uit 1954. ‘In werkelijkheid is het een foto van een reeks spruitkolen voor een bakstenen muur, maar het beeld roept een heel ander verhaal op. Je kunt er palmbomen in zien die in de tuin van een gevangenis groeien. Voor de gevangenen staan ze symbool voor hun hang naar vrijheid.’ Hij schakelt over op de volgende foto, maar onderbreekt zichzelf snel: ‘Je hoeft ook niet alles te geloven wat ik zeg’, lacht hij. ‘Ik laat graag ruimte voor de eigen interpretatie van de toeschouwer. Het liefst leg ik niks uit en laat ik de beelden voor zich spreken.’

Meer lezen kan hier.
Een aantal werken van de fotograaf vind je op zijn website.


Flattr this


‘Een lens kan iemand veranderen’

04/11/2009

Stephan Vanfleteren over het mysterie van het fotograferen
Tentoonstelling: nog tot begin december, Circus Mahy, Gent

“Stephan Vanfleteren is een van de topfotografen van ons land. In het oude Circus Mahy in Gent hangt een selectie uit twintig jaar zwartwitfoto’s, meestal gemaakt voor de krant De Morgen. ‘Soms komt een beeld op het juiste moment en dan denk je: dit is schoonheid!’

Rimpels, wallen en groeven kunnen daar perfect deel van uitmaken. Vanfleteren haalt graag interessante mensen voor zijn lens. Zijn portretten vertellen hun levensverhaal. Dat de tentoonstelling plaatsvindt in het Circus Mahy of het Wintercircus is geen toeval. Er zijn al 60 jaar geen voorstellingen meer geweest. Het gebouw is een ruïne. ‘Het is groot, kapot en versleten, maar ook prachtig. Een gebouw dat leeft’, zegt Vanfleteren. De sfeer van zijn foto’s sluit daar uitstekend bij aan. Vooral zijn portretten van mannen aan wie je kunt zien dat ze volop geleefd hebben, zoals Hugo Claus, Arno of Roland hangen er perfect op hun plaats.”

Lees het volledige portret van Vanfleteren hier in pdf-formaat.


Artikel – Ontzettende esthetica

03/05/2009

Erwin Olaf – Eyecandy 1984-2009
FoMu Antwerpen, nog tot 7 juni
Royal Blood, Sissi (c) Erwin Olaf, courtesy Flatland Gallery (Nl, Paris)
Een moeder gekleed in zwart latex strekt liefdevol haar armen uit naar haar dito uitgedoste kind. Wezens uit een androgyn universum spelen een partijtje voetbal. Dames van ver gevorderde leeftijd showen hun vlees alsof ze twintig waren. Clowns vieren feest in een behoorlijk dubbelzinnig seksueel paradijs. Koninklijk bloed vloeit helrood op spierwit. Welkom in de kronkelwereld van Erwin Olaf.

Als je de overzichtstentoonstelling van de Nederlandse fotograaf Erwin Olaf (°1959) in het Antwerpse Fotomuseum binnenstapt, kom je eerst voorbij een waarschuwing dat je ‘expliciete beelden’ te zien zult krijgen. Hier en daar kun je een foto inderdaad als provocerend beschouwen, maar daar draait het eigenlijk helemaal niet om. Wat meer opvalt, is de ontzettende esthetica van de soms sterk bewerkte beelden (‘ontzettend’ echt wel in alle betekenissen van het woord). In de reeks Royal Blood is het het samenspel van schoonheid en gruwel dat de toeschouwer in de ban houdt. Voor de foto Sissi blijf je gemakkelijk minutenlang staan, vooral misschien nog aangetrokken door de doordringende, verleidelijke blik, maar ook door de gave witte huid die ter hoogte van het hart is opengereten door een vijl.
Lees meer in Isel nr. 29, maart-april 2009


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 519 other followers