‘Het Brusselse multiculturele en expliciet tweetalige gezelschap Union Suspecte begint met 25 minutes to go aan een nieuw hoofdstuk. Regisseur Ruud Gielens hield begin maart de KVS voor bekeken en wil zijn aandacht de komende tijd volledig op zijn eigen dwarse collectief richten. Meer nog dan een startschot is 25 minutes echter een sluitstuk van de trilogie die begon met het overdonderende We People en voortgezet werd met de politieke pastiche They Eat People. Vooral de band met We People blijkt meer dan cruciaal om de woordarme voorstelling over de laatste momenten van een gebroken vader ten volle te kunnen smaken.’
Dauphin is een jongen die jarenlang gevangen zat zonder ooit een ander mens te zien. De enige troost haalde hij uit de muziek die hij in de verte hoorde. Op een dag bevrijdt dokter Gachard hem. Dauphin zal een prins worden, de troon bestijgen, het land leiden. Met Prins brengt Kollektief D&A een muzikale en beeldrijke voorstelling over opgroeien en keuzes maken, voor toeschouwers vanaf ongeveer acht jaar.
Under Milk Wood. A play for Voices. Een stemmenspel. Zo noemt Dylan Thomas zijn hoorspel uit 1954 dat ook in de theaterversie al snel furore maakt. Zo noemt Hugo Claus de vertaling die hij in 1958 van het werk maakt. Zo brengen Jan Decleir en Koen De Sutter hun versie van Onder het melkwoud in 2010 op de planken.
Het is al even geleden dat we Jan Decleir nog eens in een theaterproductie konden zien. Onder het melkwoud ging afgelopen augustus in première op het Zeeland Nazomerfestival. De Oosterschelde in de schemering vormde toen het onnavolgbare decor. In de binnenhuisversie zitten Decleir en De Sutter elk op een stoel aan één kant van een kleine tafel die propvol snuisterijen staat. Rommel waar de acteurs nu en dan een attribuut uit opdiepen om het geluidsdecor van hun ‘hoorspel’ mee samen te stellen.
Het idee voor Godses is voortgekomen uit een wirwar aan vragen en herinneringen van acteur Geert Six. De waarheid kan raar zijn. Op de duur weet niemand nog precies wat er gebeurd is. En wie het weet, die zwijgt liever. Zo gaat het vaak, en zeker als het draait om gebeurtenissen uit de oorlog en de daaropvolgende repressie. Maar vragen vragen antwoorden. Samen met theatermaker Eric De Volder brengt Geert Six zijn familiegeschiedenis op toneel. Een voorstelling over kleine, Harelbeekse verhalen, maar met een universeel elan.
Recensie over Oedipus: Mankepootstekeblind! van Barre Weldaad
Hoe breng je het verhaal van de tragische koning Oedipus naar een publiek van tienplussers? Barre Weldaad heeft met Oedipus: Mankepootstekeblind! een antwoord klaar. Doorspekt met taalspelletjes, poëzie en kolder, met een speels decor en een helse vaart, gaat hun versie er bij de lagereschoolkinderen in als zoete koek. Een fijne komedie, dat Oedipusverhaal?
Recensie over Julius Caesar van Peter Verhelst (NTGent)
Julius Caesar is het tweede deel uit Peter Verhelsts trilogie over macht en eenzaamheid, na LEX, waarin Alexander de Grote het woord kreeg. Macht, eenzaamheid, discipline, waan en waanzin. En de relatie tussen die begrippen. Het komt allemaal aan bod in Verhelsts poëtische, bezwerende tekst. Van begin tot eind hang je aan de lippen van de Romeinse dictator, terwijl je al dan niet de onderliggende betekenis van zijn woorden tot je laat doordringen. Bovenal gaat deze voorstelling immers over de kracht van de retorica. Een wapen dat elke machthebber tot het zijne maakt.
Recensie over Belga van Rachida Lamrabet en ‘t Arsenaal
Met haar eerste theatertekst Belga, schrijft auteur Rachida Lamrabet een verhaal over de kloof tussen twee culturen en de bruggen die individuen daartussen proberen te bouwen.
Mourade Zeguendi speelt een Marokkaanse man die in de jaren zestig naar België komt in de hoop hier met hard werken zijn fortuin te maken. Hij ontmoet een jonge blonde vrouw (Lotte Heijtenis), de dochter van de tomatenboer bij wie hij werkt. De twee worden verliefd, maar hebben de maatschappij niet aan hun kant. Hij voelt de druk van het thuisfront en trouwt uiteindelijk met een Marokkaanse vrouw. Ook zij voelt aan dat het bij haar omgeving moeilijk zou vallen als ze hem als de man van haar dromen voor zou stellen. De liefde laat zich echter niet zomaar iets voorschrijven. Zijn leven lang blijft de relatie in het geheim voortduren. Belga verweeft het verhaal van drie personages. Behalve het geheime koppel speelt ook de zoon van de man een belangrijke rol. Anders dan zijn vader, die het avontuur en de werkgelegenheid opzocht in een nieuw land, is hij werkloos in een land waar hij zich evenmin volledig thuis voelt als in het land waar zijn ouders geboren zijn. Na de dood van zijn vader probeert hij diens keuzes te begrijpen.
Recensie over Woeste hoogten, rusteloze zielen van Artemis en Antigone
Wat Wuthering Heights tot een ultieme klassieker maakt, is de verwoestende passie tussen Heathcliff en Catherine, die vooral tussen de regels raast. Wat het tot een boek maakt dat je kunt lezen en blijven lezen, is dat je blik op de hoofdpersonages evolueert naargelang je eigen leven vordert. Het is geen sinecure om zoiets geloofwaardig en aangepast aan een (jong) eenentwintigste-eeuws publiek op de planken te brengen. Theater Artemis uit Den Bosch (in coproductie met het Kortrijkse Theater Antigone) slaagt er over de hele lijn in. Woeste hoogten, rusteloze zielen is een indrukwekkende, wilde voorstelling, waarin de sterke, fysieke acteerprestaties van de hoofdrolspelers de innerlijke wereld van de personages uitmuntend uit de verf doen komen.
Recensie over Torenhoge bomen van Bodé Owa (Zuiderpershuis)
In de monoloog Torenhoge bomen vertelt de Nigeriaanse vluchteling Malomo (Bodé Owa) over zijn vriendschap met Jan. De details van zijn eigen verhaal geeft hij daarbij alleen maar prijs omdat hij het ‘aan Jan beloofd’ heeft. Samen vormen ze een getuigenis van hoe het leven zijn kan: soms als muziek, soms als oorverdovende stilte, nu eens goed en warm, maar vaak ook koud, eenzaam en verwarrend. Bodé Owa en Ivan Pecnik schreven de tekst, Barbara Vandendriessche tekende voor de regie.
Abattoir fermé bestaat tien jaar. Dat viert het gezelschap met enkele hernemingen. Zo mixt het zijn beruchte Chaostrilogie – Indie (2004), Tinseltown (2006) en Lala-Land (2007) – tot een nieuw, vier uur durend geheel. Met deze intrigerende remix knevelt het Mechelse collectief zijn toeschouwers onzacht in de rode pluche. Vier uur lang wordt het publiek bestookt met beelden, geluid, woorden en alle mogelijke in het rond spattende lichaamssappen. De alomtegenwoordigheid ervan stompt je zodanig af dat je al moeite moet doen om er een sluitende interpretatie aan over te houden. En dat kan niet (helemaal) de bedoeling zijn.
Kan misschien gewoon 1 iemand een virtueel bemoedigend klopje uitdelen en zeggen: het komt goed met dat lezen? Eentje? U mag liegen. Dank u. 2 weeks ago
Ik kijk uit naar de nachten waarin de zoon zal doorslapen en ik weer wakker genoeg zal zijn om te lezen. Al die recent bekroonde boeken, bv. 2 weeks ago
Dolenthousiast over iets zijn, denken dat je het écht écht gevonden hebt en dan stuiten op 'bwah ja, misschien', dat is zo, zo... grrrr! 3 weeks ago
‘Het Brusselse multiculturele en expliciet tweetalige gezelschap Union Suspecte begint met 25 minutes to go aan een nieuw hoofdstuk. Regisseur Ruud Gielens hield begin maart de KVS voor bekeken en wil zijn aandacht de komende tijd volledig op zijn eigen dwarse collectief richten. Meer nog dan een startschot is 25 minutes echter een sluitstuk van de trilogie die begon met het overdonderende We People en voortgezet werd met de politieke pastiche They Eat People. Vooral de band met We People blijkt meer dan cruciaal om de woordarme voorstelling over de laatste momenten van een gebroken vader ten volle te kunnen smaken.’
Geen categorie | getagged: 
Geplaatst door inesminten 
Dauphin is een jongen die jarenlang gevangen zat zonder ooit een ander mens te zien. De enige troost haalde hij uit de muziek die hij in de verte hoorde. Op een dag bevrijdt dokter Gachard hem. Dauphin zal een prins worden, de troon bestijgen, het land leiden. Met Prins brengt Kollektief D&A een muzikale en beeldrijke voorstelling over opgroeien en keuzes maken, voor toeschouwers vanaf ongeveer acht jaar.
