Feest in Antwerpen-Centraal

26/09/2009

Zaterdag 26 september 2009

Antwerpen-Centraal viert feest. Tien jaar lang hebben architect Jacques Voncke en zijn team van Eurostation de imposante spoorwegkathedraal gerenoveerd en uitgebreid. Anno 2009 is het station klaar om mee te schrijven aan het verhaal van de eenentwintigste eeuw. Van 20 tot en met 24 september maakten vijf auteurs om de beurt hun bureau van de stationshal. Zo schreven ze samen een roman waarin Antwerpen-Centraal een rol speelt. Op 26 september is iedereen uitgenodigd op het grote publieksfeest, waarop je de literaire stationsroman kunt aanschaffen en laten signeren.

(Tekst uit Isel Magazine nr 32, september-oktober 2009: een gesprek met vijf auteurs en één architect over lezen, schrijven en treinen, over liefdes, ontmoetingen en stations.)

Een virtuele rondleiding in het station vind je hier.

www.stationsroman.be

Advertenties

Sam Vloemans van Bord du Nord:

25/09/2009

‘Ik heb muziek nodig’

De septembertoer van Bord du Nord voor JazzLab Series zit er bijna op, maar heeft toch nog enkele uitlopers de komende maanden. Een erg boeiende groep. Ook voor mensen die nog niet heel veel weten van hedendaagse jazz is het een fijne introductie.

SamVloemans (c) Filip Claessens‘In de jazzgroep Bord du Nord spelen muzikanten die je al aan het werk kon zien bij Arno, Gabriel Rios, Spinvis, El Tattoo del Tigre of het Brussels Jazz Orchestra. Een hele klus om al die druk bezette mensen samen op een podium te krijgen. Maar de combinatie geeft zoveel vonken – zowel op het podium als in de zaal – dat ze hun agenda’s toch vaak op elkaar proberen af te stemmen.’

‘We brengen een toffe mix van stijlen’, vertelt Sam Vloemans, trompettist en oprichter van de groep. ‘Jazz met invloeden uit onder meer chanson, klezmer, klassieke muziek en tango.’ Het idee voor de groep is tien jaar geleden ontstaan in Parijs, op een zolderkamer met uitzicht op de Sacré-Coeur. Daaraan kun je de romantische en melancholische sfeer van de muziek toeschrijven. Sam Vloemans: ‘In de jaren nadien nam dat eerste idee stilaan vastere vorm aan, maar het is pas echt concreet geworden toen we met enkele van de huidige muzikanten na een optreden aan de toog hingen. We vonden dat we samen iets op poten moesten zetten. Enkele weken later hielden we een verkennende repetitie en zo ging de bal aan het rollen.’’

Lees het volledige artikel in de septembereditie van RandKrant (klik door naar de pdf).

www.samvloemans.be


Mijn toptien seizoen 2008-2009

17/09/2009

Het nieuwe theaterseizoen is op gang aan het komen. Tijd voor een terugblik op het vorige. Ik ben eigenlijk niet zo te vinden voor lijstjes. Ten eerste heb ik lang niet alles gezien wat er op de theatermarkt voorhanden was. Ten tweede zijn lijstjes altijd behoorlijk oppervlakkig.

Waarom bezondig ik me dan toch aan eentje? Ten eerste omdat het mezelf een samenvatting en afronding bezorgt. Ten tweede omdat ik hoop dat iedereen die naar het lijstje kijkt, de relativiteit ervan inziet.

Ik onthou van het vorige seizoen vooral veel middelmatigs. Daarom ben ik toch tevreden dat ik zonder veel moeite met een toptien van uitschieters op de proppen kan komen. Tien voorstellingen van 2008-2009 die volgens mij kloppen, op meer dan één vlak.

1 Hitler is dood van Braakland/ZheBilding

Over de volgorde van de topdrie heb ik even moeten nadenken, ik geef het toe. Uiteindelijk koos ik voor deze als nummer 1, omdat het een voorstelling is die in mijn ogen volledig af is.

hitler is dood (c) stef depover

‘De strakke regie van Devillé zorgt ervoor dat de lange voorstelling geen ogenblik sleept. De acteurs bewegen zich krachtig en eigen binnen de lijnen die hij hen voorschrijft. Hitler is dood heeft dan ook een uitmuntende cast bij elkaar gekregen, waarin Rik Van Uffelen misschien nog het meest opvalt. Hij zet een bijzonder sterke Goering neer: gevaarlijk, manipulatief en innemend tegelijk. (…) Met Hitler is dood bereiken Stijn Devillé en zijn muziektheatergezelschap een nieuw hoogtepunt in hun oeuvre.’
(Theatermaggezien, 17 mei 2009)

2 DegrotemonD van Skagen
Eén van de weinige voorstellingen die me echt is bijgebleven en die nog heel lang is blijven spoken nadien.

‘DegrotemonD overtuigt in zijn eenvoud, en staat er door de kracht van het acteerwerk.’ (Theatermaggezien, 24 oktober 2008)

3 Tien geboden, deel 2 van NTGent
‘Simons laat in zijn bewerking veel ruimte voor humor en relativering – die laat Kieslowski weinig of niet. In de loop van Tien geboden, deel 2 ontspoort de altijd al behoorlijk luchtige toon telkens extremer, tot aan het burleske karakter van het laatste verhaal, waarin twee zonen in een kluchtige Apocalyps ten onder gaan aan hebzucht. Dit crescendo is de perfecte spiegel van de toon in deel 1. Dat laat aanvankelijk wel nog plaats voor smartlappen en zelfs gorillapakken. Maar in de loop van de voorstelling verzacht de uitbundigheid tot een pakkend slot dat het publiek even de adem doet inhouden. Na elkaar geplaatst zorgt dat voor een perfect volgehouden spanningsboog die zes uur lang kan boeien zonder wegglijdende aandacht. Tien geboden is zonder twijfel het hoogtepunt van de recentste twee theaterseizoenen.’ (Theatermaggezien, 2 februari 2009)

4 Fobbit van Jeroen Vander Ven en Thomas Bellinck
‘Niet alleen de visuele elementen en de juiste keuze van de fragmenten maken van Fobbit een sterke voorstelling. Heel veel komt ook voort uit het overtuigende spel van Jeroen Vander Ven. Zijn nuchtere manier van vertellen en jongensachtige mimiek sluiten perfect op elkaar aan, waardoor hij in enkele simpele bewegingen een personage van vlees en bloed weet neer te zetten. Hij durft ook de tijd te nemen om een scène te plaatsen, wat nog bijdraagt tot de spankracht van het geheel.’ (Theatermaggezien, 10 september 2009)

5 Kinderheil van ’t Arsenaal en De Queeste
‘De acteurs overtreffen zichzelf in dit gelegenheidscollectief zo goed als over de hele lijn. Jos Geens (’t Arsenaal) staat met het personage van de psychiater in zijn sterkste rol van de afgelopen seizoenen en ook Els Olaerts (’t Arsenaal) overtuigt als de geslaagde politica die niet weet hoe ze een zorgende moeder moet zijn. Zo zelfverzekerd haar overwinningsspeech, zo groot haar onvermogen om haar dochter te troosten. ’t Arsenaal en De Queeste bewijzen met Kinderheil hoe vruchtbaar en dynamiserend kruisbestuivingen kunnen zijn.’ (Corpus Kunstkritiek, gezien op 22 januari 2009)

6 Nimmermeer van Abattoir fermé en De Maan
‘Als Abattoir Fermé zich waagt aan Edgar Allan Poe, dan weet je dat je geen vrolijk, licht verhaal hoeft te verwachten. Zelfs niet als het doelpubliek 8+ is. Zelfs niet als Abattoir samenwerkt met een op een jong publiek gericht figurentheater zoals De Maan. Nimmermeer is een duistere, erg visuele voorstelling, gestoeld op leven en werk van Poe. Als de kinderen er geen nachtmerries aan overhouden, zullen ze wellicht kunnen terugblikken op een ietwat bizarre, maar ook bijzondere avond.’ (Theatermaggezien, 23 oktober 2008)

romeo_castellucci_01

7 Purgatorio van Romeo Castellucci
Als dit het vagevuur is, dan wil je niet weten wat de hel is. Een voorstelling waar je niet goed van bent en die blijft zinderen, lang na afloop. (Gezien op Kunstenfestivaldesarts, 16 mei 2009)

8 The Broken Circle Breakdown ft the Cover-ups of Alabama van Cie Cecilia
‘De Nederlandse jury van het Theaterfestival 2009 selecteerde The Broken Circle Breakdown Featuring the Cover-Ups of Alabama van Compagnie Cecilia. In het licht van de discussie over toegankelijk kwaliteitsvol theater en een groter publieksbereik is dat een meer dan terechte keuze. In het ritme van bluegrass en country brengen Mieke Dobbels, Johan Heldenbergh en hun groep, The Cover-Ups of Alabama, (Nils De Caster, Pol Depoorter, Patrick Riguelle en Mario Vermandel) een stuk over verlies en rouwen, over liefde en woede, geloof en ongeloof, hoop en wanhoop.’ (Theatermaggezien, 10 september 2009)

9 Brandhout. Een irritatie van tg Stan
‘De dubbele bodems in de voorstelling en vooral de manier waarop De Schrijver ze op het publiek overbrengt, zorgen ervoor dat uit de taaie zinnen van Thomas Bernhard toch een luchtige en onderhoudende voorstelling gepuurd kan worden. Hoewel de onderbrekingen van de realiteit (door de acteur en de souffleuse) de concentratie in het begin van de voorstelling niet altijd ten goede komt, dragen ze uiteindelijk ten zeerste bij tot het humoristische gehalte van de monoloog. Of Damiaan De Schrijver er nu staat als zichzelf, als een alter-ego van zichzelf, als een van de twee personages of als om het even welke combinatie daarvan, hij staat er. En hij doet dat meer dan overtuigend.’ (Theatermaggezien, 15 februari 2009)

10 Inside stories van Peter De Graef (Dwama)
‘Met Inside stories heeft Peter De Graef niet zijn allerstrafste tekst te pakken, maar vanaf de schriele kapstok van het droomscenario bouwt hij niettemin een coherente voorstelling. De schijnbaar losse anekdotes en denkpistes klikken met uiterst fijne haakjes in elkaar tot een geheel dat de banaliteit van een inbrekerskomedie ver overstijgt. Als in de voorstelling hier en daar een haakje lost, wordt dat ruimschoots goed gemaakt door de pleziermeter die hoog uitslaat. Inside stories heeft voldoende inhoud om te boeien, en tegelijk ook een groot entertainend gehalte, met als gevolg dat de aandacht van het publiek erg zelden afdwaalt.’ (Corpus kunstkritiek, gezien op 24 september 2008)


Peter Missotten regisseert nieuwe opera Philip Glass

16/09/2009

Première Kepler op 20 september in het kader van Linz09

Er rolt hier net een persbericht van het Toneelhuis binnen. Dat meldt dat Peter Missotten de nieuwe opera van Philip Glass regisseert. De voorstellingen lopen helaas in Linz. Een opera van Glass over geometrische perfectie – klinkt erg fascinerend en zou ik dus wel héél graag zien…

Peter Missotten(c) Alex Salinas‘Nu zondag 20 september gaat in Linz – in het kader van Linz09, Culturele Hoofdstad van Europa – Kepler in première. Kepler is de nieuwe opera van de Amerikaanse avant garde-componist Philip Glass (Baltimore, 1937). Toneelhuismaker Peter Missotten neemt de regie en scenografie voor zijn rekening.

De opera Kepler vertelt het verhaal van Johannes Kepler (°1571), een Duitse sterrenkundige die zijn hele leven gezocht heeft naar de geometrisch perfecte constructie van het heelal. Rondom hem kreunt Midden-Europa onder de Dertigjarige Oorlog. In de marge van zijn mislukte zoektocht naar geometrische perfectie ontdekt Kepler de drie wetten die de bewegingen van planeten beschrijven en legt zo de grondslag voor Newtons wet van de zwaartekracht.

Philip Glass was in de jaren 60 en 70 een van de grondleggers van de minimal music (samen met o.a. de componisten Steve Reich en Terry Riley). Zijn opera Einstein on the Beach (1976) behoort ondertussen tot het repertoire van de 20ste-eeuwse muziek. Philip Glass is ook actief als componist van filmmuziek.

Kepler is een productie van het Landestheater Linz en Linz09. Dennis Russell Davies dirigeert het Bruckner Orkest.’

www.linz09.at


Kluwen zonder rafels

16/09/2009

Wayn Wash III: Maria-Magdalena, Wayn Traub (Toneelhuis)

Ik blijf een erg dubbele verhouding hebben tot de voorstellingen van Wayn Traub. Soms erger ik me er dood aan, soms sleept de esthetica ervan me mee, meestal blijven ze nog dagen, weken, zelfs maanden doorwerken. ‘Fascinerend, maar…’ is dan de uitdrukking, niet? Nog een tijdje op reis in binnen- en buitenland.

Maria-Magdalena (c) Koen Broos‘Als theatermaker Wayn Traub een voorstelling belooft die een ‘synthese’ heet te zijn van zijn ‘fascinaties voor het oosten en het ritueel, de kitsch en het katholicisme, het mysterie en de erotiek, het archetypische en psychoanalyse’, dan weet je dat je in elk geval kwantitatief waar zult krijgen voor je geld. Als je dan leest dat al die fascinaties, geplukt uit het allesbehalve doorsnee hoofd van Traub, ook nog eens worden ‘doorweven met een muzikale score en een beeldentaal die schatplichtig is aan de popmuziek, MTV, de commerciële film, Amerikaanse feuilletons en internet’, ben je voldoende gewaarschuwd dat je een tjokvolle voorstelling voorgeschoteld zult krijgen, die door de vele bomen het zicht op het bos dreigt te belemmeren. Het is dan wenselijk om zelf hier en daar een boom uit te kiezen waar je al dan niet als sjamaan rond kunt dansen.’

Lees de hele recensie op de site van het VTi (Corpus kunstkritiek).


Alles verandert, hoe dan ook

15/09/2009

Recensie over Metamorfosen van Malpertuis (Piet Arfeuille)

metamorfosen (c) MalpertuisIk ben erg benieuwd naar de Vlaamse speelreeks van 2019 (Droomspel) van Malpertuis, die vanaf november zal lopen. Ik hoop op een beter evenwicht dan in Metamorfosen, dat zeker sterke kanten had, maar mij toch net niet genoeg overtuigde. Mijn recensie erover is onlangs verschenen op de site van het VTi (Corpus kunstkritiek).

‘In 2010 volgt regisseur Piet Arfeuille Bob De Moor op als artistiek directeur bij theater Malpertuis in Tielt. Hij geeft vooraf al een voorproefje van hoe die samenwerking er zou kunnen uitzien met zijn bewerking van de Metamorfosen van Ovidius, een vrij sobere, maar grappige enscenering over wat verandert en wat desondanks toch blijft.’

Lees meer.


Waarheid naast waarheid

14/09/2009

Recensie over Kinderheil van ’t Arsenaal en Theatermakershuis De Queeste

De speelreeks ligt al even achter de rug en geen spoor van hernemingen. Wel is mijn recensie zopas verschenen op de site van het VTi (Corpus kunstkritiek). Voor wie wil terugblikken naar een sterke voorstelling, dus.

kinderheil

‘De jonge moeder Donna Meersman wordt beschuldigd van moord op haar twee kinderen. Bij gebrek aan bewijs wordt ze weer vrijgelaten. Kinderheil, een coproductie van ’t Arsenaal en Theatermakershuis De Queeste, is een tekst van de Britse theaterauteur Dennis Kelly. Kelly begint zijn verhaal wanneer Donna weer op vrije voeten is. Zijzelf en de mensen in haar omgeving hebben elk hun eigen waarheid gevormd, waar de feiten achter blijven schuilgaan.’

De hele recensie vind je op de website van het VTi.