“Als je iets maar genoeg tegen jezelf herhaalt, wordt het vanzelf de waarheid”

26/02/2010

Vandaag lag de nieuwe Campuskrant bij ons in de bus, met daarin onder meer een artikel van mezelf over Ivo Victoria, wiens debuutroman ik onlangs met veel plezier heb gelezen. Een fragment (uit het artikel):

Ivo Victoria’s debuut, Hoe ik nimmer de ronde van Frankrijk voor min-twaalfjarigen won (en dat het me spijt), verovert de boekenkasten. Veel heeft te maken met het innemend-irritante hoofdpersonage en de prettige, humoristische stijl. Het personage – ook een Ivo Victoria – is een mythomaan pur sang. Hij vond als kind zijn wereld te grijs en te gewoon en dus verzon hij er zelf de kleuren maar bij. Op volwassen leeftijd wil hij in het reine komen met die ene achteloze leugen die zo hardnekkig is gebleken. En passant probeert hij in het reine te komen met wat zijn leven is geworden. Een leven dat er niet helemaal uitziet zoals hij zich als kind bij elkaar had gedroomd.

“Wat me heel erg interesseert, is perceptie”, zegt Ivo Victoria. “De manier waarop mensen naar dingen kijken. Ieder mens is geneigd om zijn eigen versie van de waarheid te construeren. Mensen zien toch vooral wat ze graag willen zien. Of, omgekeerd, dat waar ze bang voor zijn. Wat je ziet en hoe je het interpreteert, zegt dus best veel over wie je bent. En sommige mensen gaan daar erg ver in. Dat fascineert en amuseert me.”

Lees het volledige artikel.
Lees meer over Ivo Victoria: www.ivovictoria.com

Advertenties

‘Parallellepipeda’: kunst en wetenschap werken samen

03/02/2010

‘Een intensieve dialoog tussen kunstenaars en wetenschappers: een vanzelfsprekend uitgangspunt voor een tentoonstellingsproject is het niet. Sommige van de deelnemende professoren stonden er in het begin dan ook wat sceptisch tegenover. Maar uiteindelijk leverde de kruisbestuiving veel meer op dan wederzijds respect. De resultaten van de gemeenschappelijke onderzoekstrajecten kun je vanaf 29 januari bekijken in M (Museum Leuven).’

Ik heb veel interviews afgenomen voor dit artikel, dat grotendeels is verschenen in Campuskrant. Met elk gesprek groeide mijn fascinatie voor het project. Tijdens de opening was ik in het buitenland, maar ik wil wel dringend het resultaat gaan bekijken…

Lees het volledige artikel op http://dagkrant.kuleuven.be


Holderdebolder door scala aan gevoelens

03/02/2010

Recensie over Ik geef je een zoen van De maan

In een overvol, kleurrijk decor spelen Machteld en Danny Timmermans een reeks uiteenlopende, herkenbare scènes aan elkaar. Elke scène vertrekt vanuit een gedicht of liedje en stelt een specifieke emotie centraal. Jaloers zijn als er een broertje of zusje op komst is, oma missen als ze dood gaat, verdrietig zijn als papa en mama scheiden, blij zijn met verjaardagscadeautjes… De liedjes, teksten, decorstukken en personages huppelen in een vrolijk tempo voorbij.

Lees meer op Theatermaggezien.net