Hoe puur je spits en relevant theater uit stoffige archieven?

28/06/2010

Recensie over Billy, Sally, Jerry and the .38 Gun van Steigeisen/KVS

Met zijn heuglijk historisch-documentair theater is het jonge gezelschap Steigeisen (Duits voor klimijzer) goed bezig zich stevig in het theaterlandschap te verankeren. Het visueel, tekstueel en sferisch sterke Fobbit, dat Thomas Bellinck en Jeroen Vander Ven maakten toen ze nauwelijks afgestudeerd waren van het Rits, is me bijgebleven als een van meest belangwekkende producties van 2009. Billy, Sally, Jerry and the .38 Gun duikt in de geschiedenis en blijft hangen in 1975, op de dag dat de Amerikaanse president Gerald Ford voor de tweede keer net niet neergeschoten wordt. Drie levens snijden elkaar op dat moment. Drie mensen die tegen wil en dank zijn wat ze zijn en die vooral bekend zijn geworden door wat ze niet deden of niet wilden. Met Billy, Sally, Jerry and the .38 Gun bewijst Steigeisen dat er heel wat boeiends te puren valt uit stoffige archieven en dossiers.

Lees de volledige recensie op www.theatermaggezien.net.

Advertenties

Een artikel in beeld, klank, tekst en gebarentaal

11/06/2010

Figurentheater De Maan tolkt Odysseus in gebarentaal

Naar jaarlijkse gewoonte heeft figurentheater De Maan een van zijn voorstellingen getolkt voor dove en slechthorende kinderen. Bij Theatermaggezien werden we nieuwsgierig naar hoe zoiets in zijn werk gaat, dus trokken mijn collega en ik naar de laatste repetitie voor de voorstelling. Het resultaat werd een artikel in beeld, tekst, klank en gebarentaal.

Bij Theatermaggezien willen we de komende tijd experimenteren met andere journalistieke vormen waarvoor we de mogelijkheden van het internet optimaler gebruiken. Laat gerust weten wat je ervan vindt, hier of op Facebook.

www.theatermaggezien.net


Recensie: zoeken naar de waarheid van een vader

04/06/2010

Geschift van Ultima Thule

Op een dag krijgt de gerespecteerde advocaat Boris Dimitriu een pakje met daarin de oude viool van zijn vader en de boodschap: ‘Gij hebt gewonnen.’ Stante pede laat hij alles vallen en trekt naar het Roemeense geboortedorp van vader Stanislas, die zijn gezin heeft verlaten toen Boris zes was. Met uiterst eenvoudige decorelementen en schitterende poppenmanipulaties verhaalt figurentheater Ultima Thule de zoektocht naar de waarheid van een vader. En die van een zoon.

In een kale ruimte die duidelijk nog vatbaar is voor verbouwingen, plaatst Ultima Thule een uiterst eenvoudig decor. Enkele afspanningshekken en houten tafels op wielen. Klaar. Het gezelschap zet de karige middelen optimaal in. Een tafel wordt op zijn kop gezet en is een chevrolet. Een hek doet dienst als gevechtspiste tussen man en vrouw. Van de verbeelding wordt het uiterste gevraagd en moeiteloos verkregen.

Lees de hele recensie op www.theatermaggezien.net