‘Onze koppigheid werd een verrijking voor de muziek’

26/10/2010

Steven De bruyn, Tony Gyselinck en Roland samen de hort op

Drie koppigaards samen op een podium. Zo omschrijven Steven De bruyn, Tony Gyselinck en Roland zichzelf en hun gemeenschappelijke project waarmee ze momenteel door de zalen trekken. Staat zoveel eigenzinnigheid een vlotte samenwerking niet in de weg? ‘Het maakt het net spannend’, vindt mondharmonicavirtuoos Steven De bruyn (El Fish, The Rhythm Junks). ‘We zijn alledrie wel koppig, maar als we die koppigheid ruimte geven en er rekening mee houden, wordt ze uiteindelijk een verrijking voor de muziek. Wat wij nu hebben gemaakt, is daardoor ook echt een project van drie mensen.’

Na zeven jaar was Steven De bruyn toe aan een pauze met The Rhythm Junks. ‘Ik wilde een jaar om me te herbronnen’, zegt hij ‘The Rhythm Junks is een zware groep omdat we met veel zijn en veel zelf doen. Daarom wou ik een tijdje een lichtere formule, zoals een trio, om daarna weer met een frisse kop met The Rhythm Junks door te gaan.’ De keuze om zijn mondharmonicageluid aan te vullen met de drums van Tony Gyselinck (BRT Jazzorkest, Toots Thielemans Kwartet, Jo Lemaire) en de gitaar van Roland Van Campenhout (altijd en overal zichzelf) was snel gemaakt. ‘Het was best spannend om met zijn drieën aan de slag te gaan’, vertelt Steven De bruyn. ‘Ik had in het begin een akoestisch trio in gedachten, maar Tony had enorm veel zin om allerhande drummachines te gebruiken. Zoiets moet dan een kans krijgen, vind ik. We zijn met al onze instrumenten in een repetitiekot gekropen en zijn onze ideeën naar elkaar toe beginnen te smijten. In het begin was het vooral zoeken, zelfs naar het juiste instrument. Bij momenten heb ik gitaar gespeeld en hebben Tony en Roland zich toegelegd op keyboards. Roland heeft tot slot een synthesizergitaar opgediept die hij al twintig jaar niet gebruikt had. Daarna zijn we blijven knutselen en boetseren tot we materiaal hadden waar we alle drie achter stonden.’

Tiny tiny (van de pas verschenen cd/plaat Fortune Cookie) vind ik zelf een schitterend nummer:

Meer muziek van het trio vind je op MySpace en Facebook.
Lees de rest van het artikel in RandKrant van november 2010.

Advertenties

Dansers, muzikanten en kippen

26/10/2010

Laatste voorstellingen van Wij, een dans- en bewegingsproductie voor en door jongeren

Op dit moment staan de jonge dansers en muzikanten van Hartbeats wellicht klaar voor hun voorlaatste Wij. Zodadelijk om half twee springen ze het podium op in CC Het Gasthuis in Aarschot. Morgenvoormiddag om 10 uur beleven ze hun dernière op dezelfde plek.

Hartbeats is een bijzonder interessante kunsteducatieve organisatie uit Ternat. Ze stimuleert jongeren van 8 tot 22 jaar om hun eigen kunstzinnige projecten en visies uit te werken. Dat kan in allerhande ateliers rond theater, dans, film en muziek. Om de twee jaar zet Hartbeats een groter project op. Wij was er zo één. De jongeren werkten een schooljaar lang aan hun choreografie onder leiding van Seppe Baeyens. Het werd een dansvoorstelling voor 13 dansers, 5 muzikanten en 6 kippen. Alles draait er rond de kracht van de groep en de energie die vrijkomt als (jonge) mensen samen zijn. Een duidelijk verhaal hoort daar niet bij.

‘Toeschouwers willen altijd begrijpen wat er zich achter de dans afspeelt’, zegt Seppe Baeyens (in een interview dat ik van hem afnam voor de krant van De Zandloper in Wemmel, waar de voorstelling op 15 oktober stond). ‘Maar ik hou niet van kant-en-klare verhaaltjes in een dansvoorstelling. Laat het gewoon op je afkomen. Het gaat hem om de sfeer van jong zijn: je staat aan het begin van het leven, alles is nog mogelijk, je kunt nog alle richtingen uit.’

De choreograaf werkt vaak met kinderen en jongeren samen en vertrekt dan altijd het liefst vanuit het kind zelf: ‘Wie ben je? Wat interesseert je? Van daaruit hebben we gemerkt dat er veel meer was dat de groepsleden bond dan dat hen scheidde. Ze horen immers allemaal bij de groep. Het is een thema dat je in de hele maatschappij terugvindt: thuis, op school, in de jeugdbeweging of hobbyclub… Een mens moet altijd zijn plaats in een groep vinden.’

Meer over de werking van Hartbeats vind je hier.
Mocht je het hele artikel in De Zandloper willen lezen (of bijvoorbeeld iets over de rol van kippen in de voorstelling), dan kun je hier de pdf downloaden.


365 dagen vriendelijk zijn

10/10/2010

365 dagen onderweg zijn. Geen voet in je eigen huis zetten. Elke avond ergens anders overnachten. Elke dag nieuwe mensen, nieuwe gesprekken, dezelfde vragen. Elke avond hopen dat er een bord eten voor je neergezet zal worden. En anders honger lijden. Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om ooit zoiets geks te doen. Nils Verresen (The Bear That Wasn’t) heeft er precies zo’n tocht opzitten. Vorig weekend gaf hij twee slotconcerten in het Leuvense Stuk om de goede afloop te vieren.

De tocht van de muzikant heeft behoorlijk wat media-aandacht gekregen. Dat mag ook wel, als je zo’n stunt tot een goed einde brengt. Ik weet niet meer precies waar ik voor het eerst over de Beer op de Fiets hoorde, maar ik herinner me wel nog dat ik het onmiddellijk een waanzinnig cool plan vond. Voor een ander om uit te voeren, wel te verstaan. Ik was duidelijk niet de enige met die opinie. Op de speciaal daartoe in het leven geroepen Facebookpagina stroomden de reacties toe van mensen die Nils graag een slaapplekje aanboden. Hij had er makkelijk een tweede jaar bij kunnen doen, maar dat was van het goede waarschijnlijk veel te veel geweest. Ik gaf me ook op.

Toen Campuskrant me vlak voor de zomer vroeg of ik Nils wou interviewen naar aanleiding van zijn optreden op het gloednieuwe M-idzomerfestival, nam ik die opdracht dan ook gretig aan. Het had wat voeten in de aarde om hem te pakken te krijgen. Hij bleek heel even een klein beetje vermist. Op het normale uur dat zijn manager hem belde, nam hij de telefoon niet op en die mens werd een tikje ongerust. Of er die dag echt wat mis was, ben ik niet te weten gekomen. Het interview vond gewoon twee dagen later plaats. Beetje haasten en de deadline werd nog mooi op tijd gehaald.

Het gesprek deed me al een tikje beter beseffen hoe bewonderenswaardig dan wel krankzinnig de tocht van Nils was. Maar helemaal door had ik het pas toen hij een week voor het eind van de onderneming op het laatste nippertje in onze living zijn slaapzak uit kwam rollen. Een kwartier voor het geschatte tijdstip van aankomst, merkte ik dat het buiten begon te druppelen. Even later kwam de regen met bakken uit de lucht gevallen. Een natgeregende beer belde aan.

Omdat we pas zo laat wisten dat Nils bij ons zou logeren, hadden we niks gepland. Ik had sinds het interview ook zo’n vaag vermoeden dat hij een rustige avond misschien ook eens op prijs zou stellen. ‘Een avond tv lijkt me wel iets’, gaf hij inderdaad toe. Na een hele reeks huiskamerconcerten en met enkele grotere optredens in het vooruitzicht, was het hem van harte gegund. In de videotheek bleek dat film een minstens even grote passie van hem is dan muziek. We kwamen er weer naar buiten met twee dvd’s en een lijst waar we de halve winter mee kunnen overbruggen. Met een fles bubbels, een karrenvracht cola light, M&M’s en zoute nootjes erbij werd het een kalme, maar fijne avond.

Tussen Shallow Grave en Secret of Kells door begon ik me pas goed voor te stellen hoe ik me zou voelen tijdens zo’n jaar van huis. De slotsom was: rot. Ik zou het gewoon niet kunnen. Nooit een avond alleen in je eigen zetel. Nooit helemaal zelf beslissen wat je die avond zal doen. Elke dag opnieuw sociaal zijn. Nooit een welverdiende asociale snipperdag.

Op 1 en 2 oktober sloot Nils zijn jaar af in het Stuk met twee huiskamerconcerten-in-het-groot. Het was zo’n concert zoals ik ze graag heb. Alle aanwezigen zaten op de grond, op het podium was het een rommeltje aan muzikanten, instrumenten en bindteksten. Maar de muziek stond er. Nils nam afscheid van zijn crazy project en zette zich schrap voor een terugkeer naar het normale leven. Hopelijk heeft het zwarte gat ondertussen niet te hard toegeslagen.

Om de een of andere obscure reden het hele project gemist? Op www.thebearthatwasnt.be kun je er een en ander op nalezen. Je kunt er trouwens de prima cd And so it is morning dew integraal beluisteren.


Flattr this


Een Vlaamse bijna-Oscar

07/10/2010

Onlangs vond ik eindelijk de DVD van The Secret of Kells in de rekken van de videotheek. De animatiefilm sleepte een Oscarnominatie in de wacht, maar glipte in onze contreien veelal ongemerkt de cinemazalen in en ook weer uit. Jammer. Hopelijk bereikt hij via DVD wel het publiek dat hij verdient.

De film is gecoproduceerd door Viviane Vanfleteren, ook bekend van het algemeen bejubelde en eveneens genomineerde Les triplettes de Belleville (Sylvain Chomet, 2003). In een interview voor Randkrant (verschenen in september 2010) vroeg ik haar wat de Oscarnominatie voor The Secret of Kells heeft gedaan:

“Veel. Hier heeft de film ook lovende recensies gekregen, maar het bioscoopbezoek bleef uit. En als een film het het eerste weekend niet goed doet, gaat hij er onverbiddelijk uit. Dat is de wet van de cinema. Maar dan heeft Hollywood hem opgepikt en is er een en ander aan het rollen gegaan. In New York heeft hij op het Children’s Film Festival gestaan. Het festival had zelfs een beeld uit onze film gekozen voor zijn affiche, waardoor we in heel New York verspreid zijn geweest. The Secret of Kells werd er gelanceerd in het weekend van de Oscarnominaties en verkocht stante pede 40.000 tickets. Als zoiets gebeurt, krijg je weer meer pers, en door de pers weer meer bezoekers. In Amerika heeft hij het dus goed gedaan. Waarom kon dat hier niet? We hebben ons er het hoofd over gebroken. Het was waarschijnlijk een samenloop van omstandigheden.”

Secret of Kells draait om het beroemde meesterwerk Book of Kells dat je nu nog in Dublin kunt bekijken. Het zijn woelige tijden in middeleeuws Ierland. Vijandelijke invallen zorgen voor constante onveiligheid. Het meesterwerk is bedreigd en de jonge monnik Brendan is vast van plan om het boek te redden en af te werken. In een animatielandschap dat bevolkt wordt door feeën, prinsen, fantasiewezens en superhelden spreekt een verhaal over een monnik en een boek misschien niet direct tot de verbeelding. Maar de tekeningen en figuren van Tomm Moore maken het op zich al de moeite waard om de film te bekijken. Mijn absolute favoriet is het mysterieuze wolvenmeisje Aisling, dat Brendan helpt tijdens zijn avontuur. Secret of Kells is zo’n film die je verschillende keren na elkaar zou moeten zien om toch maar alle details in je te kunnen opnemen.


Flattr this


De mens als brooddoos

06/10/2010

Een mens is een brooddoos waar elke dag iets anders inzit. Een brooddoos die honger kan stillen. Een doos die leeg kan achterblijven. Dat is het originele idee achter – jawel – Brooddoos, een theatervoorstelling voor 5+. Janne Desmet speelt, Dimitri Leue schrijft en regisseert. De muziek komt uit alles, behalve uit conventionele instrumenten, en de overige personages zijn grote, kartonnen figuren.

Brooddoos is een goed uitgebalanceerde voorstelling die huppelt, springt en danst, maar ook vertraagt op exact de goede momenten.

www.bronks.be

Lees de hele recensie hier.


NTGent zingt – een geslaagde oefening in teambuilding

05/10/2010

“NTGent opent zijn nieuwe seizoen met een knal. Aida* is een statement van formaat om de nieuwe koers van het gezelschap onder artistieke leiding van Wim Opbrouck in te luiden. Het Gentse stadstheater profileert zich voortaan als een ‘huis van spelers’ en trekt met Aida* de mentaliteit van de horizontale, niet-hiërarchische structuur radicaal door.

De spelers van NTGent willen hun schouwburg – nu ze eindelijk echt helemaal van hen is en van hen alleen – inzingen. Ze doen het vol overtuiging en overgave, in heel het gebouw (ze zingen niet alleen in de zaal, maar ook vanuit de gangen) en slepen en passant de boekhouding, de schoonmaakploeg en alle toeschouwers in hun enthousiasme mee. Een nooit gezien staaltje teambuilding.”

(c) Phile Deprez

Lees de hele recensie, inclusief iets over de addertjes onder het plezante gras, hier.

Aida* speelt nog tot en met 11 oktober in NTGent.

www.ntgent.be

Elders over Aida*:

Recensie van Geert Van der Speeten in De Standaard
Recensie van Jan-Jacob Delanoye op Cutting Edge
Recensie van Guido Lauwaert op Knack.be
Aida* op Terzake


‘Wij zijn twee zotte dozen’

05/10/2010

Nele Bauwens en Maaike Cafmeyer in Wat heeft u belet te komen?

“Met een grabbelton vol ideeën gingen Maaike Cafmeyer en Nele Bauwens aan de slag. Bijgestaan door regisseur Stef De Paepe kwam uit alle brainstormsessies, schrijfaanvallen, leeswoedes en kortstondige paniekaanvallen het wervelende, humoristische en muzikale Wat heeft u belet te komen? te voorschijn.”

(c) Filip Claessens

Maaike Cafmeyer en Nele Bauwens hebben het startschot voor hun tournee gegeven. Ik interviewde hen een tijdje terug over de ideeën achter de voorstelling, hun inspiratiebronnen en het verloop van het repetitieproces. Het artikel staat in het oktobernummer van Randkrant (je kunt de pdf downloaden).

Een fragment:

‘De fase waarin je nog niet moet denken, maar alleen sprokkelt en allerlei ingevingen opstapelt, vind ik de leukste’, zegt Maaike Cafmeyer. ‘Maar opeens sta je dan voor die enorme berg en vrees je dat het nooit zal lukken. Ik heb momenten van ultieme paniek beleefd, maar gek genoeg heb ik er wel altijd op vertrouwd dat alles op zijn poten zou vallen.’
Een boek dat een belangrijke rol heeft gekregen in de uiteindelijke tekst is Gek van liefde, waarin seksuoloog Wilfried Van Craen de grenzen aftast tussen gezonde en obsessionele liefde. ‘Wat ik er vooral uit heb onthouden, is dat we het woord normaal uit het woordenboek mogen schrappen. Een zogenaamd normaal mens is nog altijd zo zot als een achterdeur. Ik vond het prettig om vast te stellen dat het bij mij nog zo erg niet is’, lacht Maaike Cafmeyer. Nele Bauwens: ‘Ik zou het fijn vinden als de voorstelling mensen aanzet om na te gaan hoe het met henzelf gesteld is. Herkennen ze zich in wat wij zingen en vertellen?’
‘Of denken ze alleen maar: Ik wist niet dat er zulke rare mensen bestonden!’, voegt Maaike Cafmeyer eraan toe.

Meer weten? www.watheeftubelettekomen.be