Menslievendheid weer zachtjes wakker geschud – Filantropiekrant 2011

20/06/2011

Projecten waarvan je geloof in de mensheid krijgt, zijn zeldzaam en meer dan welkom. Ik probeer ze soms zelf op te zoeken, zoals in mijn reeks over vrijwilligerswerk in RandKrant (voor fragmenten, zie elders op deze blog). Nu en dan komen ze ook aanwaaien. Zo heb ik heel wat uurtjes besteed aan artikelen voor de Filantropiekrant van de Koning Boudewijnstichting (verschenen op 10 mei van dit jaar).

Ik bewaar vooral goede herinneringen aan de volgende artikelen:

– ‘Mijn boom in de stad’, over het gelijknamige project van Antwerpenaar Francis Thys, die zijn stad groener wil maken.
– ‘Schaken geeft je zelfvertrouwen’ over het fantastische schaakproject Your Next Move.
– ‘Een lunch voor een kind kost minder dan 3 cent – dat heeft me overtuigd’ over Kristel Debandt, die met haar kleinschalige Mbirizi School Project op eigen initiatief een schooltje steunt in Oeganda.
– ‘Aanvalletjes van misantropie’, een interview met auteur Annelies Verbeke die haar licht laat schijnen over de materie.

En zo waren er nog wel een paar. Kortom, het was een heerlijk project om aan te werken en het heeft mijn idealisme en menslievendheid, waarvan ik vreesde dat ze de laatste jaren ietwat waren ingedommeld, weer zachtjes wakker geschud.

Lees de Filantropiekrant hier. Ik schreef de artikelen in opdracht van Decom voor de Koning Boudewijnstichting.

Advertenties

Digitale goudmijnen

17/06/2011

Kijk eens aan, daar verschijn ik ook al op andere blogs:

Eind mei ging de website Early Dutch Books online. De Nederlandse Koninklijke Bibliotheek en de universiteitsbibliotheken van Amsterdam en Leiden digitaliseerden daarvoor meer dan twee miljoen bladzijden van 10.000 boeken uit het Nederlandse taalgebied uit de periode 1781-1800. Als ik zoiets zie en hoor, gaat mijn Germanistenhart sneller slaan.

Lees alles op blog.decom.be


Auteur Belinda Aebi: ‘Verslaafd aan stilte en schrijven’

02/06/2011

Het geluid van stilte, het derde boek van Belinda Aebi, ligt in de handel.

Belinda Aebi begon haar carrière als kinesiste, maar rolde al snel in een job bij Rodania in Wemmel, het bedrijf van haar vader Manfred. Daar leidde ze 25 jaar de juwelenafdeling. Toen ze besloot het leven van haar vader in een boek te gieten, vond ze een nieuwe roeping: schrijven.

Op zaterdag 28 mei stelde ze haar derde boek voor in de Standaard Boekhandel van Londerzeel. In de thriller Het geluid van stilte beloven spanning, psychologie en erotiek zich als rode draden door de plot te weven. ‘Als ik zelf lees, hou ik van spanning, erotiek en psychologisch inzicht’, zegt Belinda Aebi. ‘Daarom wil ik dat die drie elementen ook in mijn eigen boeken voorkomen.’ In Het geluid van stilte is een autistisch kind de enige getuige van een moord. ‘Ik heb een dochter die hippotherapie geeft; dat is therapie met paarden. Op een dag vertelde ze over de autistische kinderen die bij haar sessies volgen. Toen ontstond het basisidee voor deze roman. Vervolgens ben ik beginnen lezen over autisme en hippotherapie en heb ik zelf een sessie gevolgd om precies te weten hoe het in zijn werk gaat en hoe het aanvoelt. Stilaan begint zo’n idee dan te kiemen: welke thema’s passen hierbij? Hoe kan ik de verhaallijn laten evolueren? Hoe kan ik het spannend maken? Welke personages wonen er in de wereld die ik creëer? Naarmate je meer impulsen van buitenaf krijgt, groeit je verhaal tot een roman. Ik ben van nature al gevoelig voor prikkels en sferen, maar als je schrijft, krijg je er vanzelf antennes bij. Overal waar ik ga, neem ik een notitieboekje mee om ingevingen op te schrijven.’

Het volledige artikel vind je in Randkrant, mei 2011.

Het geluid van stilte, Belinda Aebi.


Reeks vrijwilligerswerk: ‘Ons engagement houdt ons jong’

01/06/2011

Ook in de sector van kunst en cultuur vind je veel vrijwilligers terug. Voor het vijfde artikel van de reeks kwamen we terecht in het museum Hof van Melijn in Tervuren. Daar waren eind april verscheidene vrijwilligers in de weer met de opbouw van de tentoonstellingen van de kunsttriënnale Furament. Die loopt nog tot 19 juni.

Herman De Vilder is vanaf het begin bij Furament betrokken. Hij komt ons met een grote glimlach tegemoet en begint ogenblikkelijk aan een rondleiding door het programma en de tentoonstelling in opbouw. ‘We zijn in 1993 begonnen en zijn dit jaar aan onze 7de editie toe. Het thema is water.’

(…)

Tegen de meeste muren van het Hof leunen al werken. De laatste lading kan elk moment arriveren. ‘Zo’n tentoonstelling opbouwen, duurt drie dagen. Maar de voorbereiding van het hele evenement neemt maanden in beslag’, vertelt De Vilder. Hijzelf is er in september mee begonnen. Hij heeft de teksten voor de catalogus geschreven, Frans Vlogaert verzorgde de lay-out. Maar ook in coördinatie, contacten leggen, vervoer en verzekering van de werken kruipen heel wat uurtjes. ‘Gelukkig zijn de meesten van ons gepensioneerd, zodat we er de tijd ook voor kunnen maken.’

Jong bloed welkom
De bestelwagen komt aan en uit alle hoeken van het museum stromen de vrijwilligers toe. ‘De Vrienden van de School van Tervuren heeft zo’n 420 leden. Als de voorbereidingen beginnen, doen we een oproep, en elke keer zijn er wel mensen die zich kandidaat stellen om één of andere taak op zich te nemen. We zijn met een klein groepje dat de grootste verantwoordelijkheden op zich neemt, maar dan zijn er ook leden die bijvoorbeeld graag enkele uren toezicht houden tijdens Furament zelf. We vinden het alleen jammer dat er zich zo weinig jonge mensen bij ons aansluiten. Ze zouden welkom zijn.’

Het volledige artikel vind je in RandKrant juni 2011.