Ingenieus spel met dubbelzinnigheden

Recensie over De dienaar van de schoonheid van Jan Fabre

De kunstenaar is dienaar en meester tegelijk. De kunst is van ultiem belang, maar er is niets relatievers dan de kunst. Met De dienaar van de schoonheid voert Jan Fabre een paradoxaal discours dat op elk niveau worstelt met knopen. De ingenieuze dubbelzinnigheden ervan slaan hier en daar echter genadeloos door naar één kant en verstoren zo het bizarre evenwicht.

Deze recensie werd geschreven voor het Corpus kunstkritiek. Lees de volledige tekst op de site van het VTi.

Advertenties

Het leven als breiwerk

Recensie over Helden van HETPALEIS

Steek voor steek brei je aan je leven. Als je jong bent, is dat moeilijk, omdat je nog helemaal moet uitzoeken hoe het moet. Als je volwassen bent, is dat niet per se gemakkelijker, omdat de dingen niet altijd helemaal gaan zoals je liefst had gewild. En als je oud bent, is het nog altijd moeilijk, omdat niet alles meer lukt zoals het ooit is gegaan. Tien jongeren in regie van Soraya Rademaker brengen een voorstelling over omgaan met vrienden, familie en jezelf.

Lees de hele recensie op www.theatermaggezien.net.
Volg Theatermaggezien op Facebook.

Bulderlachen en jankserenades

Recensie over Liquid Love Hotel van Toneelgroep Ceremonia

In het donker klinkt pianomuziek. Langzaam doemt een decor met rechts een grote poef, een minibar en een ouderwetse telefoon en links twee hoge barkrukken uit het duister op. Lex ziet er verfomfaaid uit. ‘Is het al zondagmiddag?’ Hij klinkt niet opgewekt. Hoe is hij hier in godsnaam terechtgekomen? Vonden hij en zijn vrouw hun geluk zo vanzelfsprekend dat ze het al die jaren over het hoofd hebben gezien? Of is het vooruitzicht op een leven alleen nog gruwelijker dan zijn huwelijk al was? Is het dat? In een flashback krijgt het publiek vervolgens het verloop van het weekend te zien, tot de cirkel rond is en de beginscène de voorstelling ook weer sluit. Een uitje in het Liquid Love Hotel zorgt voor een voorstelling die overloopt van bulderlachen en jankserenades.

Lees de hele recensie op www.theatermaggezien.net.
Volg Theatermaggezien op Facebook.

Lachen, griezelen, moord en Dettol

Recensie over Phantasmapolis van Abattoir fermé

Het Mechelse gezelschap Abattoir fermé maakt met de Index-trilogie de catalogus op van zijn eerste tien jaar. Het woordenloze eerste deel van dat drieluik, Snuff, zette vooral de beeldtaal van Abattoir in de kijker. Met Phantasmapolis, All the Colors of the Dark krijgen de beelden het gezelschap van een van Stef Lernous’ sterkere teksten. De voorstelling vindt plaats in een gruweluniversum en verhaalt over vijf individuen ‘en de gruweldaad die hen verbindt.’

Lees de hele recensie op www.theatermaggezien.net.

Volg Theatermaggezien op Facebook.

Recensie – Bruggen naar een eiland

Revue #1: de vernissage uit Revue van het ontembare leven van MartHa!tentatief

Het Antwerpse collectief MartHa!tentatief wil theater maken in, met en vanuit de stad. Het project Revue van het ontembare leven neemt dat uitgangspunt heel letterlijk. Met ‘anderhalf jaar lang berichten, feestavonden en acht toneelstukken over het leven in de stad aan het begin van de 21ste eeuw’ wil het bruggen slaan tussen de inwoners van de stad, die het (te) gewend zijn geraakt om elk op hun eigen eiland te leven. Revue #1: de vernissage is de eerste voorstelling uit de rij.

Lees de hele recensie op www.theatermaggezien.net
Je kunt Theatermaggezien nu ook volgen op Facebook.

Recensie ’25 minutes to go’ – De wurgende eenzaamheid voor de dood

Na de aankondiging, de recensie:

‘Het Brusselse multiculturele en expliciet tweetalige gezelschap Union Suspecte begint met 25 minutes to go aan een nieuw hoofdstuk. Regisseur Ruud Gielens hield begin maart de KVS voor bekeken en wil zijn aandacht de komende tijd volledig op zijn eigen dwarse collectief richten. Meer nog dan een startschot is 25 minutes echter een sluitstuk van de trilogie die begon met het overdonderende We People en voortgezet werd met de politieke pastiche They Eat People. Vooral de band met We People blijkt meer dan cruciaal om de woordarme voorstelling over de laatste momenten van een gebroken vader ten volle te kunnen smaken.’

Lees de hele recensie op www.theatermaggezien.net

Of volg Theatermaggezien op Facebook.

‘Waarin ik vastzit ben ik zelf’ – recensie over ‘Prins’ van Kollektief D&A

Dauphin is een jongen die jarenlang gevangen zat zonder ooit een ander mens te zien. De enige troost haalde hij uit de muziek die hij in de verte hoorde. Op een dag bevrijdt dokter Gachard hem. Dauphin zal een prins worden, de troon bestijgen, het land leiden. Met Prins brengt Kollektief D&A een muzikale en beeldrijke voorstelling over opgroeien en keuzes maken, voor toeschouwers vanaf ongeveer acht jaar.

Lees de volledige recensie op www.theatermaggezien.net