Bericht – Prijsuitreiking Jonge Belgische Schilderkunst 2009

24/06/2009

Net terug van de uitreiking van de Prijs Jonge Belgische Schilderkunst in Bozar. De uitreiking van de vier prijzen verliep wat rommelig, onder andere met een voorzitter die even vaak naast als in de microfoon sprak, maar de tentoonstelling is absoluut de moeite waard. Ze toont de nieuwe creaties van de zeven genomineerden van de Prijs: Nico Dockx, Jeroen Hollander, Robert Kot, Lara Mennes, Caroline Pekle, Els Vermang en Leon Vranken.

Leon Vranken kreeg de prijs van het Paleis voor Schone Kunsten. Vranken is een gulle kunstenaar. Hij geeft graag aan zijn publiek – liefst ook een verrassing. Maar dan wel eentje die niet alleen een glimlach, maar ook een tikje verwarring en onzekerheid met zich meebrengt. Dat toonde hij enkele maanden geleden al bij Galerie Stella Lohaus in Antwerpen, waar de bezoeker via een smalle gang de installatie binnen kwam, zoekend naar de schuifdeur die een railsysteem en daarmee de hele installatie in beweging bracht. In Bozar staat de bezoeker ook even te aarzelen voor hij de wereld van Vranken écht binnen kan. Die wereld bouwt hij voornamelijk op uit hout. ‘Functionele voorwerpen nemen een esthetisch karakter aan; de sculpturen zijn gebouwd uit verschillende intersecties die op elkaar inspelen en tegelijk de aard van hun vorm en functie trachten te bepalen. De kunstenaar wijst op de beperkingen van materiële objecten zoals een sokkel, of verschillende samengestelde vormen in de context van een museale ruimte. Hij wil hiermee ook de inherente grenzen van het medium ‘beeldhouwkunst’ aanhalen.’

Jeroen Hollander kreeg de ING-prijs voor zijn fictieve stadsplannen en communicatienetwerken. ‘Pretentieloos en in een haast obsessionele wil om netwerken en denkbeeldige werelden te scheppen, tekent hij steeds opnieuw en uiterst nauwkeurig door elkaar lopende kleuren. Hij zoekt vooral inspiratie bij wegenkaarten en de plattegronden voor het openbaar vervoer.’ Ingewikkelde materialen zijn niets voor Jeroen Hollander. Hij tekent zijn kaarten meestal met potlood of stift op A4-papier. Vroeger zelfs op de achterkant van reeds gebruikte bladen.

Nico Dockx, liefhebber van archieven en data, kaapt de Languiprijs weg met een interdisciplinaire installatie die hij samen met Helena Sidiropoulos maakte. De archieven van het Paleis voor Schone Kunsten dienden als basismateriaal. ‘Van in het begin wilde ik een interdisciplinaire installatie ontwikkelen, die functioneert als een ontvankelijke interventie op het ‘geheugen’ van het Paleis, als instelling; ik wil de plasticiteit van het archief gebruiken om een projectie van beeldreeksen te maken.’

Fotografe Lara Mennes schoot de hoofdvogel af: de prijs-Crowet, ter waarde van 25 000 euro. Ze werkt rond herinnering en trok voor haar project in Bozar naar de mijncités rond Genk. ‘Via de sociale context van de vroegere mijnwerkerswijken liet ik me leiden naar de persoonlijke verhalen van de mensen die er wonen. Samen vormen ze een narratief over de sociale geschiedenis van de regio, de immigratie en de idealen waarop de wijken zijn gebouwd.’ De installatie vertelt die verhalen in woord en beeld.

Nog tot 13 september in het Paleis voor Schone Kunsten.

www.jongebelgischeschilderkunst.be

Advertenties

Artikel – Prijs Jonge Belgische Schilderkunst

08/06/2009

Tentoonstelling van 25 juni – 13 september 2009
'The Traveling Riddle', 2009, hout,verf,metaal,kunststof, 245x910x132cm, Courtesy Stella Lohaus Gallery, Antwerpen

De tweejaarlijkse Prijs Jonge Belgische Schilderkunst/Prix de la Jeune Peinture Belge wil jong kunstenaarstalent uit alle beeldende disciplines een duwtje in de rug geven. Uit de 200 inzendingen die de juryleden voor de editie 2009 onder ogen kregen, kozen ze er zeven. Nico Dockx, Jeroen Hollander, Robert Kot, Lara Mennes, Caroline Pekle, Els Vermang en Leon Vranken mogen deelnemen aan de tentoonstelling in het Paleis voor Schone Kunsten, waar de jury de definitieve prijzen zal toekennen.

LEON VRANKEN
‘Mezelf verbazen en goed werk maken’

In een zolderkamer van zijn huis heeft Leon Vranken een precieze maquette gebouwd van de ruimte die hij in het Paleis voor Schone Kunsten ter beschikking krijgt en van de sculpturale werken die hij erin wil plaatsen. De zaal van 24 meter bij 7 ziet er op schaal 1/10 nog altijd imposant uit. De sculpturen beloven het publiek een verrassende ervaring. ‘Ik speel met mijn werk expliciet op de ruimte in’, legt Leon Vranken uit. ‘Voor ik mijn ideeën uitwerk, bezoek ik de ruimte waarin ze terecht zullen komen zeker zes keer. Ik kijk, fotografeer, meet op. In Bozar ligt bijvoorbeeld een prachtige parketvloer. Als ik zoiets zie, kom ik in de verleiding om ergens iets met parket te doen: zo verkrijg ik een sculptuur die helemaal opgaat in de ruimte.’

Uit Isel nr. 30, mei-juni 2009