Ateliers in de Rand 4: ‘Mijn passie moet puur blijven’

De familie van Carlos Ramirez vluchtte voor het regime van de Chileense dictator Pinochet toen hij 10 jaar oud was. Twee jaar later besloot hij dat hij wou schilderen en hij trok naar een workshop van de eveneens Chileense schilder Kata Jorge Nunes in Brussel. ‘Het was een workshop voor volwassenen, dus ik kon daar eigenlijk niet terecht’, vertelt Ramirez. ‘Om me af te schepen gaf Nunes me zijn kaartje. Als ik echt wou schilderen, moest ik maar eens naar zijn atelier in Rotterdam komen en dan zou hij het me leren.’ De schilder had nooit gedacht dat een 12-jarige uit Brussel ook iets met die woorden zou doen. Maar dat was buiten de kleine Carlos gerekend. ‘Op een dag voelde ik me niet goed in mijn vel. Ik zei tegen mijn moeder dat ik een brood zou gaan kopen en ik liftte naar Rotterdam. Om twee uur ’s nachts belde ik bij Nunes aan. Voor schilderles.’ De oudere kunstenaar keek behoorlijk op van zijn nachtelijke bezoek. Hij belde onmiddellijk Ramirez’ ouders op en de volwassenen bereikten een akkoord. In de vakanties mocht Carlos naar Rotterdam om in het atelier van Nunes te schilderen. ‘Dat heb ik zo gedaan tot ik 18 was.’

Atelier-tuin
Het atelier van Carlos Ramirez is klein en staat volgestouwd met afgewerkte en half afgewerkte doeken, met verf, papier, penselen, een etsmachine… Waar moet de schilder staan om te werken? vragen we ons af terwijl we ons best doen om geen kunstwerken te vertrappelen. ‘Hier binnen maak ik veel etsen’, legt hij uit en hij toont een aantal kleine werken waarop vooral mythologische wezens figureren. ‘Schilderen doe ik als het mooi weer is. Dan gooi ik de deur van het atelier open en ik werk in de tuin, terwijl de kinderen buiten spelen.’ Hij demonstreert hoe dat in zijn werk gaat. ‘We hebben hier een mooie tuin met een prachtige boom in het midden – een heerlijke plek om te schilderen.’

Geen etiketten, graag
Ramirez toont een aantal van de werken in het atelier. Op veel ervan staan dieren, maar we komen ook menselijke figuren en fantasiewezens tegen, in felle kleuren en aardetinten. ‘Op basis van de dieren die ik schilder, heb ik het etiket ‘animalier’ opgeplakt gekregen. Maar ik hou niet van etiketten. Ik schilder meer dan dieren en als er een dier op mijn doeken staat, is het me niet om de kopie van die hond of dat schaap te doen. Het gaat me om de menselijke expressie, het moment.’ Dat Ramirez effectief niet onder één noemer te vatten is, bewijst zijn portfolio. Het bevat behalve schilderijen en etsen ook video-installaties, foto’s en muurschilderingen. ‘Ik verdiep me in de discipline waar ik op een gegeven moment het meest zin in heb’, zegt hij.

Het volledige artikel is verschenen in RandKrant, december 2012.

Advertenties

‘Kunst en liefde zijn altijd opnieuw verrassend’

‘De schilderijen van Aalstenaar Gilles Van Schuylenbergh brengen je blik lichtjes uit balans. Kijk je snel en oppervlakkig, dan lijkt het of je een eenvoudig, eenduidig beeld voor je hebt: twee schommels in een stadspark, een brug over een vijver, een boom in het centrum van New York. Van Schuylenbergh nodigt de toeschouwer uit om even stil te staan bij de schoonheid achter het vanzelfsprekende. Daarom vraagt zijn werk een uitwaaierend perspectief. Er is geen centraal onderwerp. Elk detail verdient aandacht. In elk donker hoekje ligt de schoonheid op de loer.’

Onlangs had ik met beeldend kunstenaar Gilles Van Schuylenbergh een interessant gesprek over de rol van schoonheid in de kunst. Het interview vond plaats naar aanleiding van zijn tentoonstelling in gc de Lijsterbes in Kraainem.

Nog een fragment: ‘Er zijn kunstenaars en critici die zich tegen visuele schoonheid afzetten, maar kijk eens naar de kunstgeschiedenis – de werken die overeind gebleven zijn, draaien toch vooral daarrond? Van Gogh schilderde zonnebloemen, omdat hij ze zo mooi vond en hij ze ook nog wilde kunnen bekijken als ’s avonds de zon onder was. Hij schilderde zonnebloemen voor elke kamer van zijn huis en de mooiste kwamen in de gastenkamer. Veel mensen denken dat kunst niks voor hen is. Natuurlijk is kunst voor iedereen! Kunst is wat ons mens maakt. Iedereen is er in zekere zin mee bezig. Alleen besef je het niet, omdat je het te erg associeert met die grauwe museumwereld vol moeilijkdoenerij. Ik zeg altijd: vertrouw je eigen gevoel en kijk met je eigen ogen. ‘Wat is kunst?’ is daarom een absurde vraag. Je vraagt toch ook niet: ‘Wat is liefde?’ Daarop bestaat geen sluitend antwoord en dat is net het mooie: daarom kunnen kunst en liefde altijd opnieuw en op andere manieren verrassend zijn.’

Het hele artikel lees je hier.

In zijn atelier heb ik rustig de tijd gehad om zijn werken te bekijken. Dit schilderij was onmiddellijk mijn favoriet wegens de apocalyptische sfeer die uit de gele nachtkleur spreekt. Ik had het best mee naar huis willen nemen :-).


Flattr this