Recensie – De verraderlijke schoonheid van engelengezang

De Rafaëls van De Queeste

Het Limburgse theatergezelschap De Queeste haalt De Rafaëls van auteur Filip Vanluchene van onder het stof. In een decor met een grote glazen bak vol vliegen (symbool voor aantasting en verval) en een fallisch aandoende catwalk (substituut voor de op de scène afwezige, maar in hun levens niettemin alomtegenwoordige invloed van testosteron), worden drie vrouwen gedwongen hun enge wereldbeeld te heroriënteren.

Het is zomer, 1943. De wereld voert oorlog, maar het dorp bereidt zich vooral voor op de viering van ‘Maria-ten-Hemel-Opgenomen’. Anna (Chris Thys) repeteert een laatste keer met haar koor. De uitvoering van Panis Angelicus van César Franck moet het hoogtepunt worden waar ze een maandenlang naar heeft toegewerkt. Andrea (Katrien De Ruysscher) zorgt voor de bloemstukken en voor de nieuwe hemden van de twee sterzangers, de grote en de kleine Rafaël. Dan staat Elza Manderick (Tanya Zabarylo) opeens bij Anna in huis, een vreemd meisje waarvan de mensen denken dat ze door de muren kan lopen. Ze doolt soms nachten langs het water en de buurtbewoners vertrouwen haar voor geen haar. Wat is er deze keer mis? Heeft ze iets mispeuterd of is er iets anders gebeurd? De drie vrouwen spinnen samen een verhaal over menselijke relaties, schuld, onschuld en hypocrisie.
Lees meer op theatermaggezien.net

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: