Reeks vrijwilligerswerk: ‘Ik zou het niet meer willen missen’

Dit jaar schrijf ik voor RandKrant een artikelenreeks over vrijwilligerswerk. Fijne dingen om te schrijven, want je ontmoet er uitsluitend enthousiaste, geëngageerde mensen door. Een stukje uit het eerste artikel.

In februari hielpen we Michèle Colpaert uit Dilbeek een handje in het Dagcentrum Topaz in Wemmel. Daar kunnen ongeneeslijk zieke mensen terecht voor verzorging en ontspanning. Elke maandagochtend klopt Michèle aan bij het dagcentrum. Wanneer de eerste gasten en de rest van de vrijwilligers binnen druppelen, heeft zij haar keukenschort al omgeknoopt. ‘Ik maak chocoladepudding voor het dessert’, zegt ze en ze brokkelt grote stukken chocolade in een kookpot met melk. Ze is nu precies een jaar als vrijwilliger aan de slag bij Topaz. ‘Ik heb altijd in de bedrijfswereld gewerkt. Toen ik daarmee stopte, wou ik graag iets helemaal anders doen. Iets wat niet draait om cijfers en winst. Ik dacht onmiddellijk aan vrijwilligerswerk in de palliatieve zorg. Toen mijn papa ziek werd, heb ik daar het nut van ingezien.’

Verslavend

Dagcentrum Topaz is drie dagen in de week open en draait op de inzet van een handvol professionele medewerkers en een ploeg van 35 vrijwilligers. Het is in 1997 opgericht onder impuls van kankerspecialist Wim Distelmans (UZ Brussel). ‘We zien in het UZ veel patiënten die blij zijn dat ze weer naar huis mogen, maar die toch ook de veiligheid van het ziekenhuis willen behouden’, zegt hij. ‘Het dagcentrum vormt de brug tussen thuis en het ziekenhuis. Onze gasten krijgen hier medische en paramedische verzorging, ze ontmoeten lotgenoten en ze kunnen allerlei activiteiten doen. Alles gebeurt in een aangename sfeer. Dat vinden we enorm belangrijk.’

Aan het kookeiland zit de sfeer er ondertussen goed in. De chocoladepudding staat te pruttelen en ook vrijwilligster Marie-Jeanne De Paepe heeft de mouwen opgestroopt. ‘Ik ben vandaag verantwoordelijk voor het middagmaal’, zegt ze. ‘We eten juliennesoep en farfalle met ham, spek en roomsaus.’ Zij komt al bijna negen jaar twee keer per week als vrijwilliger naar Topaz. Ze haalt haar schouders op: ‘Ik ben hier terechtgekomen zoals iedereen. Je wilt iets doen voor een ander, je hoort van het centrum en je komt een kijkje nemen. Anders zit je alleen thuis en wat heb je daar aan? Als je hier één keer komt, ben je verslaafd.’ De andere vrijwilligers beamen. Michèle Colpaert: ‘Ik zou Topaz niet meer kunnen missen. De mensen appreciëren wat je doet en de sfeer onder de vrijwilligers is goed. Iedereen doet zijn best en we hebben hier niets te verwachten, geen promoties, geen evaluaties. Er is geen onderlinge concurrentie. We plagen elkaar zo nu en dan een beetje, dat wel. Eigenlijk hebben we veel plezier, ook met de gasten.’

Lees de rest van het artikel in RandKrant februari.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: